Verið varin! Nýggju loftspláturnar liggja í “fitness-økinum” og tær tola lítið av. Tí verður heitt á øll, at lata loftsplaturnar fáa frið. Vónandi er bert talan um nakrar fáar dagar.

541

1. Nú hvítna tindar fjøllum á,
og gulnar gras í dali,
hitt síðsta tjaldrið landi frá
fleyg burt við túsundtali.
 
2. Tað fuglaberg, sum fyrr var bygt,
tað er nú tómt og oyðið,
har ikki sæst eitt fuglakykt,
ei heldur meir á heiði.
 
3. Har sátur stóðu fram við á,
er alt nú snøgt og nakið,
og epli, røtur, hvørt eitt strá
er komið undir takið.
 
4. Har summargrøna velta var,
bert slokkastrúgvar spjaddir,
á bø er komið lamb og ær,
tí kalt er millum hæddir.
 
5. Takk fyri ávøkst, Guð, tú gav
av bøi og av fjalli,
og alt, sum ført varð yvir hav,
og tað, sum er í hjalli.
 
6. Takk fyri hetta árið við
og alt á sjógv og landi.
Tú yvir vaksin lýs tín frið
og hvønn ein pilt á sandi!
 
7. Tey renna skjótt tey stuttu ár,
til heim tú manst mær boða;
og eftir vetur kemur vár
við sól og fjallaroða.
 
8. Og eina ferð vit fáa boð,
tá síðstu ferð vit anda.
Úr heiminum vit fara so,
hjá tær um ævir standa.
 
Grundtvig 1844. Robert Joensen (leysliga).
Lag: Sl. 243. 
257
Arbeið, tí náttin kemur,
arbeið, tá rísur sól,
arbeið, tá døggin glitrar
morgunfrísk um hól.
Harrin til arbeiðs bjóðar,
kall títt er dýrt og hátt,
stórt er verkið at inna,
dagur líður brátt.
 
2. Arbeið, tí náttin kemur,
arbeið um middagstíð,
lat ikki dagsins møði
minka starv og stríð.
Minst til á hvørji løtu,
at tað er Harrans verk;
um tyngist tær á føti,
er Harrans náði sterk.
 
3. Arbeið, tí náttin kemur,
arbeið, tá setur sól,
arbeið, tá myrkrið sígur
yvir skýmdan hól.
Liva til Harrans æru,
nýt hvørja løtu væl,
so skal, tá nátt er komin,
hvíldin vera sæl.
 
Annie Coghill 1854. J. Dahl 1925.
Lag: Sl. 257.

Í morgunløtuni hesa vikuna, syngja vit sálm nr. 369
– afturat einum føroyskum og einum útlendskum sangi.

Gakk tú fram við góðum treyst,
tú ert ei aleina;
Harrin tó er tann, ið best
leiðirnar kann beina.
 
2. Firnast ikki myrkur svart,
bjartar stjørnur standa;
hevur faðirvár tú lært,
óttast tú ei vanda.
 
3. Fyri tí, tú veitst, er rætt,
doyggj, um so má vera;
tá skal lívið falla lætt,
deyðin einki gera.
 
Chr. Richardt 1867.
J.H. Poulsen og Niels Winther 1895.
Lag: Sl. 79.