Ein revur kom rennandi gjøgnum lundina ein dag
tá sá hann ein ravn sita í einum træ.

Men revurin reyði gjøgnum lundina rennur.

Og revurin skjótt til merkis legði,
at ravnurin nakað í nevinum hevði.

At tað var kjøt, tað sá hann brátt,
og kjøt tað dámar einum revi so gott.

Nú revurin hugsar við sjálvum sær,
handan kjøtbitan skal eg hava frá tær.

Góðan dag frú Ravn, ein gleði tað er,
at eg skuldi fáa at hitta teg her.

Ein vakrari fugl eg aldri sá,
tí búni er floyal frá topp til tá.

Men hevði eg einaferð hoyrt teg sungið,
tað ljóð skuldi aldri frá mær gingið.

At syngja fyri tær fellur mær so lætt,
hann gapar og bitin úr nevinum datt.

Og revurin eftir bitanum sprakk,
hann gloymdi at siga frú Ravn mangatakk.

Av hesum ein og hvør læra skal,
ikki at trúgva eini smikrandi tungu for væl.

“Spola fram” til 40:44
https://kvf.fo/…/jgvan-adolf-johannesen-skipar-fyrra…

Comments are closed.

Post Navigation